Τα 5 πιο γνωστά τετράποδα στη ρωσική λογοτεχνία

Οι συγγραφείς, μέσα από τα πορτραίτα ζώων, αποκαλύπτουν συμπεριφορές και γνωρίσματα ανθρώπινων χαρακτήρων.
Begemot
Κοτ-Μπεγκεμότ. Πηγή: Γελένα Μαρτινιούκ / Μουσείο Μπουλγκάκοφ

Τα πιο αγαπημένα ζώα –λογοτεχνικοί ήρωες- όλων των εποχών και όλων των λαών, όπως ήταν αναμενόμενο, είναι τα πιο κοντινά στον άνθρωπο ζωντανά: Οι γάτες, οι σκύλοι και τα άλογα. Με κάθε ένα από αυτά, συνδέεται μια καθορισμένη ιδιότητα που τα συνοδεύει από βιβλίο σε βιβλίο.

«Η γάτα, είναι ένα αρχαίο και ιερό ζώο!» (Μ. Μπουλγκάκοφ!: «Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα»)

«Κοτ-Μπεγκεμότ» («γάτος - ιπποπόταμος»), που περιοδικά μετατρέπεται σε ένα στρουμπουλό άνθρωπο, είναι ίσως η πιο γοητευτική γάτα στη ρωσική λογοτεχνία. Είναι ο βοηθός του Βόλαντ, του άρχοντα των σκοτεινών δυνάμεων στο μυστικιστικό μυθιστόρημα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ «Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα».

Άτακτος και φαρσέρ, ο Μπεγκεμότ παρουσιάζεται στους αναγνώστες με ένα πολύ αστείο τρόπο: «Ένας γάτος, τεράστιος, σαν γουρούνι, μαύρος σαν το κάρβουνο ή σαν το κοράκι, με επιβλητικά μουστάκια αξιωματικού του Ιππικού, που περπατάει σαν άνθρωπος στα πίσω πόδια». Αυτός ο κωμικός χαρακτήρας είτε είναι ξαπλωμένος στο πουφ, με μια αναιδή πόζα, κρατώντας ένα ποτήρι βότκα στο ’να χέρι και ένα πιρούνι με καρφωμένο το μεζέ στο άλλο, είτε ταλαντεύεται κρεμασμένος στον πολυέλαιο, κρατώντας ένα περίστροφο, όταν προσπαθούν να τον συλλάβουν!

Σοφός γάτος και Αλέξανδρος Πούσκιν. Πηγή: Γιούρι Βόλκοβιτς

Μια άλλη διάσημη γάτα στη ρωσική λογοτεχνία, εμφανίζεται στον πρόλογο του αφηγηματικού ποιήματος (παραμυθιού) «Ρουσλάν και Λιουντμίλα», του Αλεξάντρ Πούσκιν. Αυτός ο «σοφός» γάτος, στριφογυρίζει γύρω από μια βελανιδιά πάνω σε μια χρυσή αλυσίδα που είναι δεμένη γύρω από το αρχοντικό αιωνόβιο δένδρο και αφηγείται στο συγγραφέα υπέροχες φανταστικές ιστορίες για γοργόνες, αλλά και για την καλύβα που στέκεται σε πόδια…  κότας. Μία από αυτές τις ιστορίες, ο συγγραφέας τη γράφει και τη διηγείται στους αναγνώστες. Για τη δημιουργία αυτού του μαγικού ποιήματος ο Πούσκιν εμπνεύστηκε από την αρχαιο-ρωσική λαογραφία, ενώ η μορφή του «σοφού» γάτου προέρχεται από το γνωστό χαρακτήρα των ρωσικών παραμυθιών, το γάτο Μπαγιούν.

Με λένε Μουμού!

Γκεράσιμ και Μουμού. Πηγή: RIA Novosti

Αν οι γάτες, παρουσιάζονται πονηρές και σοφές, τότε η εικόνα των σκυλιών στη ρωσική λογοτεχνία συνδέεται με την αφοσίωση και την ανιδιοτελή αγάπη.

Ένα από τα πιο διάσημα σκυλιά στη ρωσική λογοτεχνία είναι η Μουμού, από το ομώνυμο διήγημα του Ιβάν Τουργκένιεφ. Είναι μια θλιβερή ιστορία για το πώς ένας κωφάλαλος δουλοπάροικος, ο μεγαλόσωμος, ρωμαλέος και καλόκαρδος Γκεράσιμ, εσωστρεφής όμως και μοναχικός σαν χαρακτήρας (χωρίς πολλά – πολλά με τους άλλους), δέθηκε με ένα μικρό σκυλάκι που βρήκε τυχαία στο ποτάμι. Η αρχόντισσα όμως την οποία υπηρετεί, τον διατάζει να απαλλαγεί από τη σκυλίτσα και ο Γκεράσιμ αναγκάζεται να πνίξει το πιο κοντινό σ’ αυτόν ζωντανό πλάσμα. Η Μουμού αγαπούσε τόσο πολύ τον κύριό της, που ακόμα και όταν της περνάει τη θηλιά με την πέτρα για να την πνίξει στο ποτάμι, η σκυλίτσα χωρίς φόβο και με εμπιστοσύνη τον κοιτάζει και κουνάει την ουρά της...

«Καστάνκα»

Καστάνκα στο τσίρκο. Πηγή: kinopoisk.ru

Η ιστορία ενός άλλου διάσημου σκύλου ολοκληρώνεται με ευτυχές τέλος. Στο διήγημα «Καστάνκα», ο Αντόν Τσέχωφ γράφει για μια σκυλίτσα που χάθηκε στο δρόμο και την βρήκε ένας εκπαιδευτής ζώων για το τσίρκο. Το καινούργιο αφεντικό, την φροντίζει, την προσέχει και της μαθαίνει κόλπα του τσίρκου, αλλά στην πρεμιέρα της Καστάνκας, την αναγνώρισαν τα πρώην αφεντικά της που είχαν έρθει στην παράσταση, ένας φτωχός ξυλουργός και ο γιος του. Αν και της φέρονταν άσχημα και δεν την καλοτάϊζαν, η Καστάνκα, χωρίς δισταγμό, τρέχει πίσω σ’ αυτούς, αφήνοντας τη νέα πλουσιοπάροχη ζωή της και αποδεικνύοντας σε όλους μας τους αναγνώστες ότι η αφοσίωση και η αγάπη του σκύλου στο αφεντικό του δεν γνωρίζει όρια.

Ένα άλογο με ανθρώπινο πρόσωπο

Πηγή: Νικολάι Ουστίνοφ

Το γέρικο ευνουχισμένο άλογο με τ’ όνομα «Χολστομέρ», από το ομώνυμο διήγημα του Λέοντος Τολστόι, διηγείται λίγο πριν πεθάνει στο κοπάδι των αλόγων, την ιστορία της ζωής του: τις περιπέτειές του και τις σχέσεις του με τα εκάστοτε αφεντικά του. Για το πως περνούσε απ’ το ένα αφεντικό στο άλλο, τη δυστυχία, το κακό και την αδικία που συνάντησε, αλλά και τη δικαιοσύνη που είδε, για το πως έμαθε να νιώθει συμπόνια για τους άλλους. Ο «μαχητής» Χολστομέρ θυμάται ένα από τ’ αφεντικά του, τον ουσάρο αξιωματικό Σερπουχόβσκι, που τον ίππευσε στα όρια του, σχεδόν μέχρι θανάτου. Όμως, παρά τον περιπετειώδη τρόπο ζωής μαζί του, το γέρικο άλογο μιλάει γι’ αυτόν τον ιδιοκτήτη με αγάπη και θαυμασμό, θεωρώντας μάλιστα ότι οι καλύτερες στιγμές της ζωής του, ήταν όταν είχε γι’ αφεντικό του, τον Σερπουχόβσκι.

Το άλογο του Τολστόι, εξανθρωπίζεται και διαθέτει χαρακτηριστικά που είναι για τον μεγάλο ρώσο συγγραφέα υψίστης αξίας, όπως είναι η ταπεινοφροσύνη, η συμπόνια και η ανιδιοτελής προσφορά προς τους ανθρώπους.

Έχετε διαβάσει αυτά τα βιβλία; Μοιραστείτε την άποψή σας κάτω από το κείμενο ή στη σελίδα μας στο Facebook!

+
Kάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook!