3 μύθοι για την ... “επικίνδυνη” Σιβηρία

Στη Σιβηρία είναι συνεχώς χειμώνας. Στο δρόμο κυκλοφορούν καφέ αρκούδες, και γενικά η επίσκεψη εκεί είναι επικίνδυνη. Η πραγματικότητα όμως, δεν είναι αυτή.
Sibéria
Πηγή: Alamy/Legion-Media

Η καταγόμενη από τη Σιβηρία ταξιδιωτική ρεπόρτερ, Άννα Γκρούζντεβα, επέλεξε τα 3 πιο σταθερά στερεότυπα για τη Σιβηρία και τα εξέτασε με τη ματιά του ανθρώπου, για τον οποίο ο χειμώνας, οι αρκούδες και τα στρατόπεδα εργασίας δεν αποτελούν απλά ένα τουριστικό σήμα κατατεθέν, αλλά ένα πολιτιστικό μύθο.

Η Σιβηρία καταλαμβάνει σχεδόν το 10% του συνόλου της χερσαίας έκτασης της Γης, περιλαμβάνοντας τις μογγολικές στέπες από νότο και τις παγωμένες ακτές της Αρκτικής από βορρά. Η γη αυτή των καταδίκων και των ηρώων, των κοιτασμάτων φυσικού αερίου, πετρελαίου, άνθρακα και χρυσού, διαθέτει τη μεγαλύτερη έκταση δασών στον κόσμο. Οι ταξιδιώτες πηγαίνουν στη Σιβηρία για την περιπετειώδη διαμονή στον καθαρό της αέρα, τις νέες ανακαλύψεις και την αδρεναλίνη που προσφέρουν η τάιγκα, τα απότομα βουνά, οι πόλεις με την ξύλινη αρχιτεκτονική και ο υπερσιβηρικός.

1. Ο αιώνιος χειμώνας

Πηγή: TASS/Denis Kojevnikov

«Στη Σιβηρία κάνει κρύο». Αυτό είναι μάλλον ένα από τα επικρατέστερα στερεότυπα για τη Σιβηρία, από τα ισχυρότερα τόσο στο εξωτερικό, όσο και στην ίδια τη Ρωσία. Θα ήταν αφελές να το αμφισβητήσει κανείς. Από το Δεκέμβριο ήδη, ετοιμάζω τις χειμωνιάτικες μπότες, το ζεστό σκούφο και τα γάντια. Παρ’ όλα αυτά, Σιβηρία δεν σημαίνει αιώνιος χειμώνας.

Ο πολωνός φωτογράφος Ραφάλ Μίλαχ, ο οποίος για τη δουλειά του πάνω στη σειρά «7 δωμάτια» επισκέφθηκε επανειλημμένα τη Σιβηρία, κάποτε σε μια κουβέντα μου είπε: «Η πρώτη μου επίσκεψη στη Σιβηρία έγινε καλοκαίρι. Ήρθα στο Νοβοσιμπίρσκ και η θερμοκρασία ήταν σχεδόν στο +40, αλλά εγώ φόραγα χειμερινές μπότες. Νόμιζα πως στη Σιβηρία θα ήταν πιο δροσερά. Αναγκάστηκα να πάω ν’ αγοράσω θερινά ρούχα».

Στην πραγματικότητα η Σιβηρία είναι ένα τεράστιο κομμάτι της Ευρασίας. Αν έρθετε τον Ιούνιο στο βορειότερο σημείο της περιφέρειας Κρασνογιάρσκ, για παράδειγμα στην πόλη Ντίξον, τότε θα δείτε και σωρούς από χιόνι, και τη θάλασσα Κάρσκι στους πάγους, και τον κόσμο με μπουφάν, επειδή πρόκειται για την Αρκτική. Αν και πάλι τον Ιούνιο πάτε στο Κρασνογιάρσκ, τότε θα δείτε το φοιτητόκοσμο να κάνει ηλιοθεραπεία δίπλα από τον ποταμό Ενισέι, οικογένειες με τα παιδιά τους να κάνουν βόλτες με ποδήλατα και πατίνια στο δικό μας Central Park, το νησί Τάτισεφ, και αν δεν προφυλάξετε τους ώμους από τον ήλιο, θα καείτε. Αν πάτε τον Ιούνιο στα όρη του Αλτάι, θα συναντήσετε ανοιξιάτικη δροσιά επειδή τριγύρω είναι βουνά. 

Σε πολλούς Σιβηριανούς αρέσει ο μακρύς χειμώνας μας, παρά τους -20-30°C. Γιατί μπορούν να κάνουν σκι, σνόουμπορντ, έλκηθρο. Πέρυσι η εκδήλωση I am Siberian περιελάμβανε ακόμη και το κομμάτι με την ειρωνική ονομασία «Οι λευκές παραλίες της Σιβηρίας», προκειμένου να δείξουν ότι οι χειμερινές διακοπές στη Σιβηρία είναι πιο φωτεινές και πιο ψυχαγωγικές από τις καλοκαιρινές (https://vimeo.com/115377036).

2. Οι αρκούδες

Πηγή: Shutterstock/Legion-Media

«Στη Σιβηρία οι αρκούδες κυκλοφορούν στο δρόμο». Ακόμα ένας δημοφιλής μύθος για τη Σιβηρία. Είναι γεγονός ότι στα μέρη μας υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις τάιγκας (δύσκολα προσβάσιμες περιοχές με δάση και βάλτους) όπου διαβιούν καφέ αρκούδες, γι’ αυτό και θα ήταν ψέμα ν’ αρνηθεί κανείς τη γειτνίαση με αυτές. Θα πρέπει όμως να επισημανθεί ότι η γειτνίαση αυτή είναι παντού διαφορετική.

Αν «εκστρατεύσετε» για παράδειγμα στον ορεινό όγκο Δυτικό Σαγιάνι, ή φτάσετε στα μικρά χωριά της Τοφαλάρια στην περιφέρεια Ιρκούτσκ, τα οποία είναι περικυκλωμένα από την τάιγκα, είτε στο αμμώδες οροπέδιο Τσάρσκιε Πεσκί, τότε οι πιθανότητες να συναντήσετε αρκούδα είναι μεγάλες. Σε μια μεγάλη πόλη όμως, όπως το Κρασνογιάρσκ ή το Νοβοσιμπίρσκ, αυτοί είναι ουσιαστικά αδύνατο. Όντως, από καιρό σε καιρό εμφανίζονται στις παρυφές της πόλης, αλλά αυτό που συνήθως τις οδηγεί προς τους ανθρώπους είναι οι φωτιές και η κακή σοδειά από καρύδια και μούρα. Κατά τα άλλα, στην κανονική τους ζωή οι αρκούδες προτιμούν να μη μας συναντούν, και αυτό είναι αμοιβαίο.

Η αρκούδα παραδοσιακά θεωρείται το σύμβολο της Σιβηρίας, αλλά μάλλον είναι περισσότερο ένα «εμπορικό σήμα» που διαμορφώθηκε εδώ και πολύ καιρό. Αν έρθετε στο νότιο Αλτάι, το πρώτο που θα προσέξετε είναι ο ουρανός, όπου πετούν πολλοί γύπες. Αν βρεθείτε στις στέπες της Νταούρια στην περιφέρεια Ζαμπαϊκάλιε, εκεί θα σας πουν ότι τα κυριότερα ζώα της περιοχής είναι οι -χοντρότερες από τις συνηθισμένες- αγριόγατες, τα ζαρκάδια και οι αντιλόπες. Ενώ αν φτάσετε ως το βορρά, θα καταλάβετε ότι για τους αυτόχθονες ολιγάριθμους λαούς το νόημα της ζωής είναι τα ελάφια.

3. Επικίνδυνο μέρος

Πηγή: Alamy/Legion-Media

Από ξένους που έχουν πάει στη Σιβηρία καμιά φορά ακούς ότι οι φίλοι και συγγενείς τους απέτρεπαν από αυτό το ταξίδι, επειδή η Σιβηρία είναι «επικίνδυνο μέρος». Πιθανόν αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τη σοβιετική εποχή υπήρχαν πολλά στρατόπεδα εργασίας (τα γνωστά γκουλάγκ), στα οποία έμεναν και εργάζονταν σε άθλιες συνθήκες χιλιάδες κατάδικοι. Σοβιετική Ένωση όμως δεν υπάρχει πλέον και τα στρατόπεδα αυτά είναι εγκαταλελειμμένα και ξεχασμένα, ενώ οι περιοχές της Σιβηρίας δέχονται τουρίστες από όλο τον κόσμο. Επομένως, η Σιβηρία δεν είναι πιο επικίνδυνο μέρος από οποιοδήποτε άλλο στον κόσμο.

Επίσης εδώ, όπως στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ και στην Αυστραλία, μπορεί κανείς να αισθανθεί και τη φιλοξενία, αλλά και να συναντήσει δυσάρεστες καταστάσεις, να βρει τη μια μέρα στο δρόμο ανοιχτούς και καλούς ανθρώπους, και την άλλη αγέλαστους ή μεθυσμένους. Η ταξιδιώτισσα και μπλόγκερ Πέγκυ Λόζε, η οποία πραγματοποίησε το ταξίδι από τη Γερμανία ως το ρωσικό βορρά, πιστεύει ότι «η Σιβηρία δεν λιγότερο, ούτε περισσότερο επικίνδυνη απ’ ό,τι οι άλλες γωνιές του κόσμου. Οι άνθρωποι ίσως στην αρχή να φανούν λίγο σοβαροί, αλλά γενικά είναι πολύ καλοί». Η Πέγκυ διηγείται για το ταξίδι της από το Τομσκ στο Κρασνογιάρκ: «Είχα αλλαγή τρένου, από το τρένο Γιουργκά-2 στο τρένο Γιουργκά-1. Σκέφτηκα, θα μπορέσω να τα καταφέρω με την αλλαγή, η πόλη είναι μικρή. Τελικά βρέθηκα στην άκρη της πόλης με ένα μεγάλο σάκο και χωρίς να έχω ιδέα πώς θα γυρίσω πίσω. Κάποιοι άνθρωποι όμως που ξεπροβόδιζαν έναν άλλο επιβάτη στο σταθμό με πρόσεξαν και ρώτησαν αν χρειάζομαι βοήθεια. Τελικά, δεν με οδήγησαν μόνο στο σωστό σταθμό, αλλά με ξενάγησαν και στην πόλη».

Επομένως, ξεχάστε τα στερεότυπα, προετοιμαστείτε για νέες εμπειρίες και πραγματοποιείστε το δικό σας προσωπικό ταξίδι στη Σιβηρία. 

+
Kάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook!