Η πατρίδα του χιονιά: Οι 5 πιο κρύες πόλεις της Ρωσίας

Υπάρχουν μέρη στη Ρωσία όπου το −30°C κάθε χειμώνα, δεν είναι ακόμη το απόλυτο κρύο. Επιλέξαμε 5 πόλεις στις οποίες το ταξίδι υπόσχεται πραγματικό, ακραίο, σκληρό κρύο και γι’ αυτό θα μείνει αξέχαστο. Εμείς πάντως, το δοκιμάσαμε.
Villes froides
Πηγή: TASS

Η ζωή στη βόρεια Σιβηρία είναι σχεδόν αιώνιος χειμώνας. Το τρίξιμο του χιονιού κάτω απ’ τα πόδια, οι μαύρες πολικές νύχτες, οι παραλυμένοι από τους πάγους κόλποι, οι πιο πρακτικές για την περίσταση τσόχινες και γούνινες μπότες.

Βερχογιάνσκ

Στο μικρής έκτασης Βερχογιάνσκ (4675 χλμ. από τη Μόσχα) ζουν λίγοι περισσότεροι από χίλιοι κάτοικοι. Είναι ενδιαφέρον ότι οι επιστήμονες και οι μετεωρολόγοι διαφωνούν μέχρι σήμερα μεταξύ τους για το ποια από αυτές τις δυο πόλεις, το Βερχογιάνσκ ή το Οϊμιακόν, είναι ο «πόλος του κρύου» (και οι δυο πόλεις βρίσκονται στη Γιακουτία). Για τους κατοίκους όμως αυτών των παγωμένων γωνιών του πλανήτη η συγκεκριμένη διαφωνία δεν έχει και τόση σημασία. Μια διαφορά −2-3°C δεν αναιρεί το γεγονός ότι το χειμώνα έξω απ’ το κατώφλι ενός σπιτιού στο Οϊμιακόν ή στο Βερχογιάνσκ, το κρύο είναι πάρα πολύ σκληρό (η πιο χαμηλή θερμοκρασία στην ιστορία του δεύτερου ήταν −69,8°C).

Δεν προκαλεί εντύπωση ότι στο Βερχογιάνσκ εξόριζαν απ’ το 19ο αιώνα τους επαναστάτες, στασιαστές, μεταξύ αυτών και του Δεκεμβριστές. Για παράδειγμα, στα μέρη αυτά ήταν επί 12 χρόνια (1880-1892) εξορισμένος ο Βάτσλαβ Σεροσέβσκι, πολωνικής καταγωγής εθνογράφος της Ρωσίας και της Πολωνίας που είχε μελετήσει βαθιά τη Σιβηρία. Όμως, ακόμη κι όταν ο Σεροσέβσκι βρέθηκε από την Πολωνία σε αυτό το παγωμένο μέρος, δεν τα έχασε. Παντρεύτηκε μια γυναίκα απ’ τη Γιακουτία, άρχισε να μελετά την τοπική εθνογραφία και τελικά έγραψε το έργο «Γιακούτιοι. Η εμπειρία της εθνογραφικής έρευνας». Αλήθεια βέβαια, και τι άλλο να κάνεις αυτές τις μεγάλες πολικές νύχτες;

Νορίλσκ

Πηγή: Άννα Γκρούζντεβα

Το Νορίλσκ στο βόρειο τμήμα της περιφέρειας Κρασνογιάρσκ (2878 χλμ. από τη Μόσχα), είναι ένα από τα πιο κρύα και οικολογικά «άτυχα» μέρη της Σιβηρίας, καθώς εκεί εξορύσσονται παλλάδιο, πλατίνα, χρυσός, νικέλιο, κοβάλτιο, χαλκός. Παρ’ όλα αυτά, το Νορίλσκ είναι μια όμορφη και ενδιαφέρουσα πόλη, όπου μπορείτε άνετα να κάνετε βόλτα στους –30°C το χειμώνα και στους +30°C το καλοκαίρι. Να επισκεφθείτε για παράδειγμα το εθνογραφικό μουσείο και να διαβάσετε γράμματα των κρατούμενων στο στρατόπεδο-φυλακή του Νορίλσκ, ή να δείτε σπάνια αντικείμενα παραδοσιακής τέχνης όπως φορεσιές των σαμάνων, των εθνοτήτων Εβένκι ή Νγκανασάνι. Ενώ μετά απ’ τις βόλτες στην παγωνιά μπορείτε ν’ αγοράσετε στο σούπερ μάρκετ ραβιόλια με κρέας ελαφιού και να παρακολουθήσετε στη διάρκεια του δείπνου τη σειρά ντοκιμαντέρ της Ελένα Τσερνισόβα Days of Night — Nights of Day για το Νορίλσκ, με το οποίο πέρυσι ήταν η νικήτρια του World Press Photo. 

Ντίξον

Πηγή: Lori / LegionMedia

Το Ντίξον είναι ο βορειότερος συνοικισμός στη Ρωσία και βρίσκεται στην περιφέρεια Κρασνογιάρσκ, στις ακτές της θάλασσας Κάρσκοε (2729 χλμ. από τη Μόσχα). «Πρωτεύουσα της χιονισμένης Αρκτικής» το ονόμαζαν από τη σοβιετική εποχή, όταν εκεί υπήρχε ένα πολύ μεγάλο ρωσικό λιμάνι (να σημειωθεί ότι το καλοκαίρι μπορεί να φτάσει κανείς στο Ντίξον μέσου του ποταμού Ενισέι με ποταμόπλοιο).

Το κλίμα εδώ είναι πιο σκληρό απ’ ότι στο Νορίλσκ. Οι πολικές νύχτες είναι μαύρες, το σταθερό «μείον» ξεκινά απ’ το Σεπτέμβριο κιόλας, το χιόνι λιώνει μόνο όταν φτάσει ο Ιούνιος και μερικές φορές αργότερα. Το Μάιο συνήθως, διεξάγονται αγώνες σκι. Συχνά ξεσπά η «μαύρη χιονοθύελλα» κατά την οποία η ταχύτητα του ανέμου ξεπερνά τα 40 μέτρα το δευτερόλεπτο, ενώ η χιονοθύελλα στη συνέχεια μετατρέπεται σε τυφώνα. Τότε, όπως αναφέρουν οι ντόπιοι, αρχίζουν να ίπτανται στον αέρα τα αδέσποτα σκυλιά και τα άδεια βαρέλια από καύσιμα, καθώς τέτοια υπάρχουν πολλά στις ακτές.

Ωστόσο, στο Ντίξον μπορεί κανείς να νιώσει ότι βρίσκεται στο άκρο της παγωμένης Αρκτικής, να αισθανθεί τη δύναμη της θάλασσας Κάρσκοε, να δει το «αγαθό» κήτος μπελούχα (το μήκος του μπορεί να φτάσει τα 6 μέτρα), θαλάσσιους ίππους και φυσικά το βόρειο σέλας.

Γιακούτσκ

Πηγή: Ανατόλι Φαλαμόνοφ / RIA Novosti

«Κατά την άφιξή μου στο αεροδρόμιο του Γιακούτσκ, αισθάνομαι να με κοιτούν προσεκτικά, επειδή -όπως υποθέτω- ο κόσμος θέλει να δει πώς έχει ντυθεί ο μοναδικός “τουρίστας” προκειμένου ν’ αντιμετωπίσει ένα κρύο, το οποίο μόνο ο κόσμος από αυτό το σημείο του κόσμου αντιμετωπίζει καθημερινά», λέει ο ελβετός φωτογράφος, Steeve Iuncker, για τις φωτογραφίες του στο Γιακούτσκ (4880 χλμ. από τη Μόσχα). Όντως, το να βρεθείς στην πιο κρύα πόλη της Ρωσίας στο αποκορύφωμα του χειμώνα χωρίς πραγματικά ζεστή ενδυμασία, είναι μια παρακινδυνευμένη ιδέα. Η μέση θερμοκρασία στην πρωτεύουσα της Δημοκρατίας Σαχά φτάνει τους −40-50°C (η χαμηλότερη που έχει μετρηθεί ήταν −64°C).

Παρά τις ακραίες συνθήκες διαβίωσης, στην πόλη των διαμαντιών, των σπιτιών πάνω σε πασσάλους (λόγω του αιώνιου παγετού είναι πολύ χρονοβόρο και δύσκολο να μπουν θεμέλια) και των μαμούθ, ζουν περίπου 300 χιλιάδες άνθρωποι. Μάλιστα, ένα ερωτευμένο ζευγάρι από το Γιακούτσκ πραγματοποίησε ρεκόρ στο φιλί μεγαλύτερης διάρκειας στους −30°C, 22 λεπτά. Μια καλή στρατηγική περιήγησης στο Γιακούτσκ το χειμώνα, είναι να μεταβαίνεις από το ένα σημείο πολιτιστικού ενδιαφέροντος στο άλλο. Από το μουσείο του μαμούθ όπου βρίσκονται τεράστιοι σκελετοί, στο μουσείο του αιώνιου πάγου όπου θα σας μοιράσουν τσόχινες μπότες και θα σας μιλήσουν για όλα τα είδη του πάγου. Από το μουσείο εθνικών μουσικών οργάνων διαφόρων λαών του κόσμου, σ’ αυτό των κοσμημάτων για να θαυμάσετε μεταξύ άλλων τα διαμάντια του. Ύστερα, μπορείτε να πάτε σ’ ένα εστιατόριο για να δοκιμάσετε ψάρι του γλυκού νερού, κρέας ελαφιού και νεαρού αλόγου.

Ντουντίνκα

Πηγή: Ανατόλι Στρούνιν / TASS

Η επίσκεψη στη Ντουντίνκα (2801 χλμ. από τη Μόσχα) αξίζει χάρη στην ημέρα του ελαφοκυνηγού, η οποία πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην πόλη και στους γειτονικούς συνοικισμούς Σιντάσκο, Ποτάποβο, Ποπιγκάι, το Μάρτιο. Αυτή την παγωμένη μέρα οι Νέντσι, Εβένκι, Ντολγκάνι, Νγκασάνι, Έντσι, φορούν τις καλύτερες εθνικές τους φορεσιές και οργανώνουν το κυνήγι των ελαφιών/ταράνδων, ένα θέαμα το οποίο δύσκολα θα δει κανείς, καθώς οι τοπικοί λαοί συνήθως πραγματοποιούν το νομαδικό βίο τους μακριά στην τούνδρα.

Επίσης, στη Ντουντίνκα, στο εργαστήριο «Μουκουστούρ» ή στο «Σπίτι λαϊκής τέχνης», μπορεί κανείς ν’ αγοράσει μπότες από γούνα ελαφιού με εθνικά σχέδια, η αξιοπιστία των οποίων έχει δοκιμαστεί στα τοπικά κρύα. Όπως και από το Γιακούτσκ, από δω μπορείτε να φέρετε σπάνια αντικείμενα, καρφίτσες και άλλα στολίδια από χαυλιόδοντα μαμούθ, τα οποία θα σας θυμίζουν αυτά τα μακρινά παγωμένα μέρη.

Σας άρεσε το άρθρο μας; Παρακαλούμε, γράψτε ένα σχόλιο κάτω από το κείμενο ή στη σελίδα μας στο Facebook!

+
Kάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook!